Verraderskasteel

Felix bergt het laatste spel van de binnengekomen levering op. Zonder de saaie bruine besteldoos heeft de winkel weer zijn speelse, kleurrijke uiterlijk terug. Dat magische dat het vroeger al had toen hij hier als kind kwam. Het was toen ook al Hildes winkel, net zo speels als zij is. Ze gaf hem af een toe iets gratis en lachte er mooi bij.
Dan ziet hij een metalen voorwerp naast de toonbank liggen. Hij pakt het op: een sleutel. Die komt hem niet bekend voor. Hij inspecteert de kassa, maar die heeft geen sleutelgat. Hij legt hem op de toonbank, naast de stapel bestelde spellen en zoekt in de bestelbriefjes op welke bestellingen binnen zijn.
Hilde komt de trap af. ‘Hoe gaat het met mijn favoriete stagiair?’
‘De spellen zijn allemaal opgeborgen, ik wil net de bestellingen doen. En ik heb deze sleutel gevonden.’
Met haar mooie, grote ogen bestudeert ze de sleutel.
‘Dan leg ik hem onder de toonbank bij de gevonden voorwerpen.’
‘Nee, geef hem maar aan mij.’
‘Hij is misschien van een klant. Ik leg hem hieronder, dan weten we waar hij is.’
‘Geef hier.’ Ze is serieus. Beduusd overhandigt hij de sleutel.
‘Niet zo serieus. Soms moet je gewoon meespelen.’
Ik ken de regels niet, denkt hij. Maar hij vraagt: ‘Heb je al eens onderzocht welke spellen het goed doen?’ Ze leunt over de toonbank. ‘Ik kan alles verkopen,’ zegt ze glimlachend. Hij wil niet in haar decolleté kijken, maar het lukt hem niet. ‘Ik weet waar jongens van houden.’
De winkelbel gaat en een vaste klant komt binnen. ‘Hé hallo,’ zegt Hilde en loopt hem tegemoet. Robert. Hij is tien jaar ouder dan Felix. Knap. Terwijl Hilde met hem kletst, legt ze haar hand op zijn arm. Soms begrijpt hij Hilde niet, alsof ze spelletjes speelt waar ze zelf de regels voor maakt.

Felix heeft een spel meegenomen naar huis, ‘Verraderskasteel.’ Vertrouw niemand, is de ondertitel. Voor zijn marketingplan gaat hij unboxingvideo’s maken. Hilde vindt het een erg goed idee. In de doos, onder het kartonnen bord, vindt hij handboeien. Die sleutel! Dezelfde die hij vanmiddag heeft gevonden. Ze hebben nog een doos in de winkel. Hoort die sleutel daarbij? Dit raadsel wil hij oplossen.
De spellenwinkel is om de hoek. Hij doet het licht aan en zoekt tussen de kartonnen dozen. Waar is het nu?
Dan hoort hij iets. Is Hilde er nog? Hij loopt naar de deur. Gehijg, alsof iemand met veel inspanning op iets beukt. Hij duwt de deur open en schrikt: Hildes naakte rug. Robert, geblinddoekt, met handboeien om, op een stoel. Een open doos van ‘Verraderskasteel’. Ze kijkt om. Lacht. ‘Wil je meedoen?’
‘Sorry,’ roept hij en slaat de deur dicht. Hij verlaat de winkel. Vertrouw niemand. Hij voelt zich gekwetst, verraden, maar hij snapt niet waarom. Thuis gooit hij het spel weg. Hij zal het haar vergoeden. Hij kan stage lopen bij de lampenwinkel van zijn oom. Daar zijn de regels duidelijk. En is het geen spelletje.